De Topmanager: deel 4 March 28, 2006
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , 1 onnozele reactie tot nu toe
Owla! Hera en Impact worden gescheiden!! In scoutsstijl: de twee projectmanagers Carl en Karen kiezen elk om beurt een teamlid. Beetje zielig voor degene die als laatste overblijft, zijnde Nadia The Silent. Ocharme, maar ‘t blijft business natuurlijk. Nadia zal uit haar kot moeten komen, wil ze in de loft blijven.
Liesbeth vraagt recht in het gezicht van een ontwerpster waarom ze al twee jaar werkloos is. Gedurfd. De gedreven designer in kwestie had echter wel haar naaimachine in haar koffer staan en was bereid om een nachtje door te werken. Ze had die stek van Liesbeth echt niet verdiend. Daarna profileert ons Liesbeth zichzelf nogmaals duidelijk in de kleurtjeskwestie. Deze week is de opdracht namelijk een modecollectie “producen”, van begin tot einde.
Nathalie zou een “kenner” zijn van trendy kleuren… Liesbeth noemt die zogenaamde trendy kleuren echter “smurfenstofkes”. Ik vond eigenlijk dat ze gelijk had. Als Nathalie voor flikkerlicht wil doorgaan dan moet ze dat maar doen; dat opdringen aan het hele team is echter wel wat verregaand. Ons Nathalie moet ook echt leren nuanceren of op communicatietraining gaan of zo. Boenk erop, is het altijd; zonder vooruit, achteruit of rondom te kijken. Klinkt het niet, dan botst het. “Bommabloeskes” noemt ze de kledingstukken die uit de sobere stoffen die Liesbeth had gekozen, kwamen ‘k Ben echt benieuwd wat die bommabloeskes in smurfenstofkes hadden gegeven…
Carl deelt als projectmanager duidelijk taken uit maar wanneer Karen in het andere team hetzelfde doet wordt ze een Hitler-achtig figuur genoemd. Beetje bizar. Vrouwen en autoriteit, het is nog altijd geen perfect huwelijk.
Bij de opdracht hoort ook het uitkiezen van modellen. Op fichekes! Ja, compleet met maten en al. Achteraf bleken die maten niet te kloppen, wat de ontwerpster wel even in de problemen bracht. Dat zal ze leren, met hun fichekes. Ha!
Frederik ontgoochelt, voor de eerste keer maar dan wel direct goed. Hij krijgt een black out tijdens de presentatie van de show, ‘t was eigenlijk echt klungelig. Heraiaiai. Dan deed Impact het wel beter en veel meer doordacht ook: met honden op de CATwalk. Bemerk de relativerende ironie.
Maar die onnozele jury kiest om één of andere reden toch voor Hera. Ach ja, Robbeke (vanuit New York deze keer) zal weer zitten foefelen hebben met die contradictorische en provocerende keuzes van hem; nu dringt hij die onnozelheid blijkbaar ook al aan die jury op.
Carl van Impact zegt van zichzelf dat hij niet zo voor de Olympische gedachte is, een slechte verliezer dus. Maar in de boardroom was hij heel relativerend en volwassen in zijn reacties, zelfs toen hij rechtstreeks en onverwacht aangevallen werd door Claudia. Vurige vrouw, amai. Om schrik van te krijgen zelfs.
Kom, deze keer kiest Heyvaert echt voor de zwakste schakel en probeert hij niet alweer onverwacht uit de hoek te komen om die programmamakers tevreden te stellen. Wie weet leest hij dit hier wel… Nadia, voor jou is’t deze keer nada, nothing, niets. Bye!
De Topmanager: deel 3 March 21, 2006
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , 1 onnozele reactie tot nu toe
Mr. Heyvaert dit, Mr Heyvaert dat,… Ach, nooit ofte nimmer laat ik mij aanspreken door Meneer! Zelfs niet door Mevrouw
De rol van projectmanager wordt ook tijdens deze aflevering nog altijd netjes afgewisseld. Claudia bij het Hera-vrouwvolk; sjoeke Frederik bij de Impact-mannen.
De opdracht is zo goedkoop mogelijk een aantal zeldzame spullen (gsm, champagne, horloge,… dure klodden dus) in te kopen. Vooral het onderhandelen is hierbij cruciaal. Bruno wil zich al van bij de aanvang in een iets positiever daglicht stellen… Wat doet uilige Bruno? Hij belt een verkoper op maar vraagt naar het verkeerde item… Ai, ai, brosselaar. Bovendien heeft hij de neiging om alles via een omweg te vertellen, heel ergerlijk; je zou het er willen uitsleuren soms.
Liesbeth demonstreert een hilarische vorm van zelfkennis bij het veroveren van het gratis biervat: “De boerinnen hebben het weeral gedaan!” kraait ze. Zie ik daar een toekomstige ik? Maybe, maybe not. Ik vind het alleszins nog altijd een plezante dame.
Frederik is de moedige man die zijn benen durft te laten ontharen. Met piek piek ai ai was! Was dus; van dat plakspul dat hevig veel pijn doet als je het eraf moet trekken. Daarmee had hij zijn plaatsje voor de volgende ronde al veroverd. Met zijn haarloze benen aan, broebelt hij iets van “Ik heb een broek aan en toch voelt het niet alsof ik een broek aan heb”
Die mannen slagen er in om een diamant te veroveren voor 50 euro door de vrouwen eens serieus te bekliederen bij een Indiër en in te spelen op zijn “mangevoel”. Koen toch, onnozele pipo! Ook de verovering van de zeldzame GSM (al een jaar uit de handel!) doen ze op dezelfde manier. Ineens zien we dus een socialiseringsverschijnsel ontstaan van het mannenvolk ondereen… Interessant! En hopsa, nog eens dezelfde truc bij de kaviaar.
Als het op die manier moet gaan… ‘t Is eigenlijk een beetje zielig. Maar ‘t is toch om te onthouden ook dat het onderhandelen blijkbaar beter lukt met geslachten ondereen; misschien moeten we dergelijk zaakje zelfs direct compleet aan de mannen overlaten.
Allé verdorie Frederik! Zegt hij weer niks stommerd-achtigs in de zin van “Die vrouwen moeten alleen maar hun borst vooruit steken…” Zeg zeg! Een beetje respect mag wel.
Makro krijgt daar het verwijt toegeslingerd van een trage bureaucratie te zijn… Boenk, pataat, vlam erop. Mannen kunnen toch serieus onbedachtzaam zijn bij momenten.
Het vrouwvolk rijdt naar hun loft met de matras bovenop hun auto; handjes uit het ruitje omdat ze niet zou vallen. Het is heel plezierig om hen zo gedreven te zien; elkeen gaat er tot het uiterste voor. ‘t Is spijtig dat ze vandaag moesten verliezen want de mannen krijgen dankzij hun eerste winst meteen de gelegenheid om met joviaal Robke te gaan eten. Hoeveel keer moeten de vrouwen daarvoor winnen?
De dames in de boardroom; voor alles een eerste keer dus. Ze hadden nu eenmaal niet alle producten op het lijstje veroverd. Jammer; er zijn geen woorden voor
We krijgen een veel uitgebreider en voldoeninggevender gesprek te zien dan de vorige boardroommeetings met de mannen.
De twee sidekicks van Heyvaert noemen terecht Nadia als zwaktste schakel, gegarandeerd dat hij weer iemand anders zal noemen… Het wordt voorspelbare televisie zo.
Exit Valerie met de toevoeging van Robby “Ik vond ze zo zwak!” Ventje, van argumenteren heb jij blijkbaar ook nog nooit gehoord. Is’t gepermitteerd ja?
Ik zeg het: nooit wil ik Meneer genoemd worden en op dit moment zou ik ook nooit met Capcodinges geassocieerd willen worden. People management? Heyvaert zegt “Haha”.
De Topmanager: deel 2 March 14, 2006
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , reageer hierop
Kijk, ik had mezelf gezworen om mijn commentaar op te sparen voor een tweewekelijks verslag maar… ‘t is echt te hilarisch om ermee te wachten.
Vrouwelijke topmanagers: ze zijn “in” de laatste tijd. Ook Telefacts wijdde er laatst een reportage aan.
Nu zoeken die mannen van het Impact-team niet meer naar een slachtoffer wanneer ze op het einde van het programma in de Boardroom zitten; neenee, ze zoeken er al eentje op voorhand! Achteraf vinden ze er ook nog; aan slachtoffers geen gebrek bij de mannen: Diederik, het homootje van dienst, drijven ze zo ver dat hij even een time-out moet nemen. Geen wijze beslissing, hij vernedert er zichzelf mee voor de hele groep. Mannen springen daar natuurlijk op als een vlieg op een stront. Pataat prijs, Diederik naar huis met de taxi met nummerplaat AIE. Ai, inderdaad.
Koen, groot lawijt, is zondebok van dienst in het begin. De enige creatieveling krijgt al van voor hij zijn mond opendoet, de wind van voren. Niet helemaal onterecht wel want de man heeft nog nooit gehoord van “luisteren”. Hopelijk leert hij snel bij want hij ontspringt op de nipper de ontslagdans vandaag.
Frederik is nog altijd een schatje… Hij stelt zich deze week ook heel wat vrouwvriendelijker op. De man stijgt in mijn achting. Goed analytisch vermogen heeft hij; redelijk ver eindigt hij ongetwijfeld.
Bruno, in de eerste opdracht twee weken geleden verkleed als appelsien, wil weer kostuums gaan huren… Ik vind het weeral grappig op voorhand. Nog altijd zijn ze op een scoutsachtige manier bezig daar. Bende jonkies! Ze kozen er een Piet Konijn- en een Tarzan-outfit uit. Koen wou Tarzan zijn. Freud zou hier een eitje mee kunnen pellen.
En Bruno, de glipperigaard, slaagt er in om als projectmanager toch de ontslagdans te ontglippen. Kom zeg, je moet het maar doen. Dit kan hij echter niet blijven volhouden. Eén dezer weken zal hij toch eens prijs hebben. Winnen zit niet in hem.
De vrouwen zochten iemand die hun overstock wou terugnemen (ze verkochten strings en handtasjes) en deden een tombola om volk te lokken. De mannen dachten daar zelf niet aan. Ja, tuurlijk winnen die vrouwen weer… Hoe laag kan die mannenploeg eigenlijk vallen? Dit begint op een illustratie te lijken van tot wat vrouwen in staat zijn als ze samenwerken. Voor de mannen wordt dit echt een les in nederigheid. “Huilen met de pet op,” noemt Robbeke het. Terecht.
Men kan dit programma niet verdenken van niet na te denken (heel UGent-achtig en al). Het vrouwvolk komt er nu al drie weken op rij veel positiever uit. Zodanig zelfs dat het mij echt wel duidelijk wordt dat men er graag een vrouwelijke topmanager wil laten uitkomen. Ik weet nog niet goed of ik hierover blij of verdrietig moet zijn. Voorlopig hou ik het bij blij; de positieve discriminatie is immers nog niet flagrant genoeg om er een afkeer van te krijgen.
Nog iets over Capco: ‘t ziet er mij daar een echt donker en grijs mannenbedrijf uit. Wat kleurige vrouwelijke tinten zouden niet misstaan.
De Topmanager: deel 1 March 7, 2006
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , 3 onnozele reacties
In mijn zoektocht naar kwaliteitsvolle uitlachtelevisie ben ik vorige week gestoten op het schitterende VT4-programma “De Topmanager“.
Typecasting, olé, de Rob doet dat goed. Zijn twee sidekicks ook. Xena en Gabrielle, zoiets. Ik heb voor alle zekerheid maar een minifotootje van Robby gezocht want de man heeft dringend een oogwallencorrectie nodig.
Woehoe, Volvo Gent. ’t Wil toch wel lukken dat we tijdens organisatiepsychologie-oefeningen vorige week een gastspreekster van Volvo over de vloer kregen zeker… Ik voel mij weeral extreem betrokken bij dit tv-programma.
Een marketingprogramma uitdenken voor de Volvo V50 was de opdracht van deze week.
Het lijkt op het eerste zicht een echte mannenjob. Maar mannenteam “Impact” doet hun prutsmanoevre van vorige week weer bijna over (we zijn nog geen kwartier bezig). Nu slagen ze er namelijk in om hun envelop met geld (1000 euro!) te verliezen. Op een vreemde manier kwam die bewuste envelop bij de vrouwen terecht. En nee, ze hadden hem niet gepickpocketet (?).
Aanvankelijk wilden die vrouwen er iets voor terug, lekker stout en zo. Helaas… Het idee was er wel maar het vrouwvolk was weer veel te braaf. Verdorie! Mietjes!
Nathalie van team Hera ligt mij totaal niet: “Met braaf te zijn, kom je er niet…” Pff, ze had groot gelijk maar ze moest het op een andere manier gezegd hebben.
Liesbeth (PR-manager) lijkt mij wel een plezante madam… Ze kiest haar woorden ook veel beter uit. En de dame kan presenteren, kort, krachtig, to the point. Ze wil de mannen tegenover elkaar uitspelen tot wanneer ze met de vrouwen hard tegen hard kan gaan. Op dit moment lijkt ze heel goed in haar opzet te slagen. Die dame gaat het daar maken, ongetwijfeld. “Ik voel mij een prinsesje vanavond!”, sprak ze. Hihi, ze houdt het tof. Zo hoort het.
En met die saaie vent van een Claude, “I am Volvo”, kan het nog clichématiger. Oei oei, Liesbeth wint de presentatieclash met mijlen voorsprong. Boe Claude, buiten!
Rob Heyvaert noemt creativiteit de basis van goed top management. Hopsasa, alweer iets dat mogelijks in mijn voordeel is. Belbinteamrollendinges bestempelt mij nu al een paar jaar als “plant”, dat schijnt iets creatiefs te zijn. Maar och, dat is hét niet hoor, volgens mij.
Ervoor kunnen zorgen dat mensen naar je LUISTEREN, dat is de clue van het hele verhaal. Wie dat begrijpt, die komt er. En dan nog proberen te doen alsof het idee niet van jou komt maar van het team… ’t Is compleet in the pocket dan.
Robke zal dat ook wel door hebben… Creativiteit, ja; maar dat niet alleen.
Laatst mochten we ons tijdens een oefeningensessie voor Organisatiepsychologie eens compleet laten gaan om “lessen aantrekkelijker te maken”. Wel ik zweer het u, zonder realistische mensen die de creatieve innovators wat afremmen, komt het spul nooit ofte nimmer van de grond. We leven namelijk niet in een droomwereld… Ik moet ook afgeremd worden, massa’s helaas.
Terug naar pseudo-topmanager Koen. De slechtste teamplayer die ik ooit heb gezien, doet zijn uiterste best om zich te profileren. Het feit dat hij voortdurend zit te sjieken (kaumgommen), wekt alleen nog meer ergernis op. Belachelijk manneke zeg! Ga in de bomen klimmen of zo.
Bruno… Markante persoonlijkheid, hij ligt mij niet zo goed… Maar ik doe mijn best om hem te leren appreciëren.
Frederik lijkt mij op het eerste zicht een zachtaardige man. Hij wees ambetante Koen heel correct terecht: “Koen: ik, ik, ik; ’t is toch wij?” En dat zegt hij zo lief hé. Mmm, hopelijk blijf ik het een schatje vinden.
Hum hum, nog geen tien minuten verder zijn we ook in Frederik enorm teleurgesteld. Hoe noemen ze dergelijke mannelijke subsoort alweer? Zoeken zoeken zoeken… Misogyn. Ja, dat is de Frederik wel, jammer. Wat een arrogantie zeg, “Wij hebben één grote fout gemaakt, maar de vrouwen zeker drie.” Ai, pijnlijk.
Het vrouwvolk komt 9 minuten voor de deadline aan met hun tape voor hun reclamespot, brr, thrillerproporties neemt dit aan. Maar ach, voor dergelijke spanning leven we. Het betere tv-alternatief ook want Big Brother zijn we ondertussen zo beu als kouwe pap.
De vrouwen hebben alweer chance want ze hebben iemand in de rangen die al eens een tv-spot heeft gemaakt. En winnen doen ze! Alweer! Ai ai, ik hoop dat het blijft duren.
En wat zien we? Traantjes? Ja ja! Och, dit wordt er alleen maar beter op… Bleitende mannen, niet eentje! Nee, twee. Haha. Vroem vroem, vrouw!
En die mannen in de boardroom, ’t zelfde liedje van vorige week.
Een zondebok vinden ze blijkbaar heel gemakkelijk. Och, ik zou niet graag een man zijn nu. (Nooit eigenlijk, maar kom.)
Gelukkig houdt Robke niet van vuile verraderlijke volgers… Grijze muis Xavier bracht niks bij. Hij kon gaan! U bent de zwakste schakel! Het is hard, het is business! Het is uitlachtelevisie van de bovenste plank.
