Mijn Restaurant: Bijna voor echt March 31, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Ingewinkelde Onnozelheid , 4 onnozele reactiesEerder ook op Gentblogt.
Angelo van Gent en Ghislaine van Oostende kregen vorige week een grote onvoldoende op hun zaalkunsten terwijl Lins van Antwerpen zonder zaalervaring de 10.000 euro in de wacht sleepte op de zaaltest.
Oostende scoort overigens ook op hun overig zaalpersoneel niet echt schitterend. Als Pieter een knappe madam opnieuw wil uitnodigen om te komen werken in The Red Pepper reageert Ghislaine groen van jaloezie. Zelden zo’n groen monster gezien, echt.
Vorige week werden ook de interieurs van de verschillende duo’s door de jury onder vuur genomen. Het interieur van het Gentse duo is volgens Peter Goossens een beetje een kakafonie van alles, een treincoupé die niet op’t spoor zit. Chris besloot om zich niet al te veel van die kritiek aan te trekken en zijn bourgondische stoelen te behouden.
‘t Is eigenlijk magnifiek om te zien hoezeer de verschillende panden omgetoverd zijn toch prachtige restaurantinterieurs. En dat allemaal om twee miezerige maanden tijd, ge moet het maar doen.
De zaalverantwoordelijken krijgen deze week de kans om zich verder te bekwamen bij Kevin Strubbe, een ancien in het vak. Ghislaine wil geen bijscholing meer nemen want ze heeft reeds de Zilveren Mossel-trofee gewonnen tijdens haar zesjarige hotelschoolcarrière. Ze kiest ervoor om bij een schoonheidsspecialiste een maskertje te halen.
Ook de koks worden bijgeschoold maar daar gaat Kris van Gent liever snookeren dat kooktechnieken van Unilever bij te leren. Ik denk dat hij in zijn geval eigenlijk wel wat gelijk heeft.
In Leuven hebben ze nog voor de opening verschillende personeelsproblemen: een souschef en een afwasser vallen af; de ene omdat hij verwikkeld is in allerlei gerechtelijke processen, de andere omdat ze niet mocht komen werken van haar man.
In Oostende hebben ze op’t laatste moment geen peper-en-zoutvaatjes en Ghislaine weigert het aanbod van haar ouders die hun vaatjes uit hun eigen zaak aanbieden. Het groeit daar zelfs uit tot een echte hormonale (met traantjes dus) peper-en-zoutcrisis en de dame die net een cursus afwimpelde onder het mom dat ze haar volk wel kon managen, wordt nu getroost door haar eigen personeel waarop ze besluit om een sigaret te gaan roken. Behalve dat ze een dankbaar personage is om te reviewen, bakt Ghislaine er bitterweinig van.
Bij Exquisa willen ze direct goed testen en eten ze volledig à la carte; in Leuven bieden ze een deel van de kaart aan en daarnaast ook een vast menu, een tussenoplossing dus want de overige vier duo’s bieden een vaste menu aan, de gemakkelijkheidsoplossing. Vrienden en familie mogen als eerste komen keuren en de moeder van Kris is niet van de poes als’t op kritisch zijn aankomt.
Als Yanaïka iets wil grillen valt den elentriek uit in Hasselt, maar daar valt het voor de rest qua tegenvallers nogal mee. Geef toe, twee uur wachten op uw voorgerecht, dat valt mee hé?
De babyfoon die Leuven gebruikt om te communiceren tussen keuken en zaal zit op de frequentie van de politie, uhu, echt wel. En hun ober Kristof is niet van de rapste, ook Micheline daar is al niet van de rapste. Ze zijn daar in’t algemeen dus niet van de rapste maar ‘t blijft toch wel Limburg die het cliché van traagheid alle eer aandoet. Het voorgerecht werd er pas om halftien geserveerd. Gelukkig was’t lekker, zeg wel.
‘t Was blijkbaar overal wel lekker want er komt bijna geen negatieve commentaar op’t eten; behalve van Kris zijn moeder dan.
In Leuven komen Jelle en Micheline wel overeen bij het evalueren achteraf; Stephie en Yanaïka zitten minder op dezelfde golflengte. Stephie vond dat de keuken echt te traag was en wil het zeker niet op “zijn Oostends” doen maar Oostende deed het behalve de aperitief die de grond opging, eigenlijk nog niet zo slecht deze week.
In Antwerpen stoorde het keukenpersoneel zich wat aan David die meer in de zaal staat dan in de keuken waar zijn hulp keihard nodig was. De komende weken zullen daar ongetwijfeld nog wat woorden volgen als de eerste betalende klanten zich zullen aandienen.
Maar naar die avonturen van volgende week kijken jullie ongetwijfeld samen met mij uit. Spannende tijden. ‘t Zal wel zijn.
[wijvenweek] Koken, zo af en toe eens March 27, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , 2 onnozele reacties
‘t Mag dan wel wijvenweek zijn, ik laat mij ook buiten deze glorieweek van het vrouwvolk omringen door mannenvolk dat kan koken.
Toen bleek dat Clopin volk mocht ontvangen om te komen dineren (wat zo’n 365-project allemaal niet kan opleveren aan informatie hé…), kon ik het niet laten om even na te vragen wat er die avond ging gekookt worden.
Zelf smijt ik af en toe ook graag eens iets tesamen. Maar ‘t mag wel niet al te moeilijk zijn want er zijn toch nog altijd een aantal kooktechnieken die ik niet beheers. Flamberen, bijvoorbeeld, heb ik twee geleden samen met mijn lief eens geprobeerd. Allez, ik moet eerlijk toegeven dat ik er stond op te kijken en hij in feite onze gehaktballetjes, overgoten met cognac, in brand gestoken heeft.
Spectaculair was het wel maar ook zeer verschietachtig/slecht voor het hart. Het resultaat viel goed mee trouwens.
De receptjes die bij de bonnetjes van de Colruyt zitten, zijn eigenlijk perfect qua moeilijkheidsgraad: niet al te simpel maar ook helemaal niet ingewikkeld om te maken.
En ‘t is dan ook supergemakkelijk dat je alle benodigde ingrediënten gewoon in de Colruyt zelf kan kopen en je niet op een verzameltocht door allerlei winkeluithoeken moet.
‘k Ben eens benieuwd wat het recept van den Delhaize dat Clopin mij vandaag doorstuurde, zal opleveren.
[wijvenweek] Mijn lief in adjectieven en bijwoorden March 27, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , 6 onnozele reactiesEen beetje te laat voor het thema van gisteren maar kom, ik heb zo mijn redenen (uhum).
Knorrig moet één van de schattigste woorden ooit bedacht, zijn. Als knorrig zijn in combinatie met mijn lief optreedt, dan gaat mijn knuffelhormoonspiegel in overdrive, ik kan het u verzekeren.
Er is overigens weinig aan mijn lief dat niet knuffelbaar is. 1 m 98 knuffelbeer, uhu. Van zijn donkerbruine volle haardos, zijn reusachtige handen (waarvan ik eigenlijk dringend eens een ringvinger moet opeisen) tot lager gelegen regionen die een groeireactie vertonen als er geknuffeld wordt; ‘t is allemaal schattig in’t kwadraat als hij knorrig is.
Naast knorrig is hij vaak ook nieuw. Nieuw als in dat hij bij momenten een half vrouwtje is. Moest u kunnen voelen hoezeer mijn biseksueel hart daar soms van jubelt… Hij kan namelijk koken, lieve mensen, en meer dan gewoon een eitje hé. Hij is niet te beroerd om een dweil te nemen (én te gebruiken) als’t nodig is en hij houdt daarnaast ook zichzelf proper. Hij gaat deftig gekleed en durft mijn advies ter harte nemen als het over bepaalde kleurcombinaties gaat.
Hij heeft ook zijn grappige momenten als hij de zeurderige anti-calimero (zij zijn klein en ik ben groot) aan het uithangen is. Zeurderig zoals hij soms ook een techneut is die van wanten weet met mijn eigen techseuterigheid. Niet evident, ik garandeer het u.
Hij is naast dat alles ook nog eens geografisch hoogbegaafd. Misschien is iedereen dat wel in vergelijking met mij maar toch… ‘t Is pijnlijk duidelijk dat we die GPS alleen maar kochten om mij de “verloren gereeën”-foltering te besparen.
En dat hij voor’t overgrote deel van de tijd een ijzersterke vent is op wiens fundamenten je een huis kan bouwen (‘t is te zeggen, eigenlijk feitelijk een appartement, maar later meer daarover); dat nog het meeste van al, is waarom hij geadoreerd wordt. Dat hij daarnaast natuurlijk mijn lief niet zou zijn als hij geen constante liefheid tentoon zou spreiden, dat ook.
[wijvenweek] Mijn lijf: mijn lief, mijn leed March 24, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , 4 onnozele reactiesOm het dan eens over mijn lijf te hebben zie.
- Mijn lijf is 1 m 70 lang, mijn lief is 1 m 98. Hoewel ik nog altijd 4 cm groter ben dan de gemiddelde vrouw, lijk ik naast hem last te hebben van dwerggroei.
- Het verschil in kilo’s tussen mijn pre-unieftijd waarin ik 3 keer per week ging basketten, en mijn postunieftijd nu, is 10 kilo. Voorhuwelijks (vet-)sparen, noem ik dat.
Dus als mijn lief mij 10 kilo lichter wil, zal hij met mij moeten trouwen. ‘k Vrees er wel een beetje voor dat dat hem zou kunnen motiveren want hij heeft van die 10 kilo blijkbaar minder last dan ikzelf. Eens we dan het huwelijkstijdperk betreden hebben, dan gun ik mijzelf opnieuw 10 kilo bij in het postbabytijdperk. Ziezo. - ‘t Grootste minpunt aan mijn lijf is dat het wagenziek wordt, en busziek en vrachtwagenziek. Ooit zelfs eens Centerparcspedalo-bootziek, ow ja.
- Ik heb een body double. Ik gaf ze vorig jaar met Sinterklaas cadeau aan mijn lief om de eenzame momenten op te vangen als ik er niet ben of als ik slaap. Ze staat links op onderstaande foto te pronken.
- De marmot rechts op de foto gaf ik cadeau aan Vincent toen ik terugkwam van de Jobat-shortski naar La Clusaz in januari. Als je erin knijpt, brengt het beestje een opperbeste imitatie van een bouwvakkersfluitje (fwi-fwieuw) ten berde.
En geloof het of niet, als er een bouwvakkersfluitje in mijn richting weerklinkt, zonder dat ik daar een meer dan gemiddelde hoeveelheid bloot vlees moet voor laten zien, dan fleurt dat mijn dag op; zeer zeker dat.
[wijvenweek] An sich March 24, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , 3 onnozele reactiesO.a. het feit dat ik een paar maand geleden de verkiezing van de site van het jaar in de categorie “persoonlijke blogs” won, maakt dat ik een serieuze morele verplichting heb om eens goed het beste van mijzelf te geven in deze wijvenweek.
Hoewel er vrij weinig prominente tekenen aan de wand waren, is er toch een tijd geweest waarin vrouwelijke blogsters met de vinger werden gewezen omwille van de (vaak schijnbare) intieme thematiek die regelmatig in hun blogpostjes naar boven kwam.
Als vrouwelijke blogster werd je er door sommige mannelijke bullies met misbambamksels (sic, voor de echte insiders hoor) van blogs al snel van beschuldigd een egoblogger te zijn. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat elke blogger een egoblogger is.
Je hoeft zelfs niet psychologisch geschoold te zijn zoals ikzelf om door te hebben dat zelfs iemand die alleen maar over fotografie, statistiekjes of technologie/design, daarin zaken van zichzelf prijsgeeft.
Een ode aan wijvenblogs in deze wijvenweek ervaar ik zelf als een appreciatie van het genre op zich. Een genre dat op zichzelf kan staan; een beetje zoals de chicklits een apart romangenre werden.
En dan zouden er eigenlijk feitelijk op termijn ooit mannen moeten zijn die chicklits schrijven (wie weet bestaat dit al…) én chickblogs! Hét summum.
En ik durf wedden dat Michel de eerste zal zijn.
Hooray for commentaargevers March 23, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , 1 onnozele reactie tot nu toeAls er namelijk geen commentaargevers op blogs zouden zijn die massief snel reageren zoals deze mevrouw, dan hadden wij vandaag ongeveer 7 km heen en terug voor niks te voet afgelegd naar meubelen Weba, gesloten vandaag op Pasen.
Een mens wil dan eens sportief zijn…
Wat een idee zeg, sluiten op een feestdag als iedereen eindelijk eens tijd heeft om naar de winkel te gaan. Er zijn gelukkig ook slimme winkels want ons alternatief back-up plan is deze namiddag wel open. Hoera!
Een nieuwe e-Businessmedewerker March 21, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , 11 onnozele reactiesCollega’s,
Joke heeft besloten dat ze zich als psychologe nuttiger kan maken bij de sociale dienst van de Jeugdrechtbank Antwerpen dan bij het online team van Jobat. Dit ontkennen zou niet bepaald getuigen van veel vertrouwen in de toestand van onze eigen psyche, maar het blijft jammer.
Wanneer Joke precies weggaat staat nog niet helemaal vast. We zoeken volop naar een opvolger — een Joke 2.0 zeg maar — en van zodra dat rond is staat het Joke vrij de wereld te gaan verbeteren. Een doelstelling waar ik respect voor heb.
Was de jeugd maar wat egoïstischer…
Succes Joke.
Ziezo, de woorden van de e-Buisiness Manager van Jobat, Lieven Van Nieuwenhuyze. En bij deze zijn jullie er ook van op de hoogte dat Jobat een nieuwe e-Businessmedewerker zoekt.
Een testimonial is op eenvoudig verzoek in de comments beschikbaar bij mij, dat spreekt voor zich.
De gemakkelijkheidsoplossing March 20, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , 1 onnozele reactie tot nu toe‘t Is toch een beetje vreemd dat sommige mensen mailtjes doorsturen die ze eigenlijk zelf op minder dan een minuut konden afhandelen. Ik krijg daar echt de seskes van.
Puur economisch verlies is dat trouwens, want de mail moet twee keer gelezen worden — één keer door de oorspronkelijke ontvanger en één keer door de tweede ontvanger — en dat is objectief bekeken één keer teveel en een complete waste of time.
En dan nog zoiets: hoe sommige mensen te lui zijn om meer dan één zin als reply te antwoorden waardoor er tien mails moeten over en weer gaan eer eindelijk duidelijk wordt hoe de vork soms in de steel zit.
‘t Zou toch vaak een heel pak efficiënter kunnen, zeker als je er zo regelmatig de blog van Tim Ferriss even op naleest.
Toch den boek ook eens lezen, me dunkt.
Geef toe, de irritante zaken des levens kunnen outsourcen, wie zou dat niet willen?
Peking Express: De Revolutieroute deel 3 March 18, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , 8 onnozele reacties
Altamirano is de eindbestemming van deze derde aflevering waarin we ondertussen al één duo kwijtgespeeld zijn: de tweeling Dieter en Steven.
Er wordt gestart in Santiago Matatlan, de stad van de mezcal. Mezcal, dat is een straf drankje met een wormpje in. Een wormpje! Een echt wormpje!
Na’t vertrek van Dieter en Steven is er geen rood of blauw team meer maar moeten de koppels elk apart hun tocht vervolgen. De duo’s moeten op zoek naar zes mezcalflessen die in’t stadje verspreid liggen; er zijn echter 7 duo’s en er zal bijgevolg één duo zonder fles eindigen…
Het voormalige blauwe team heeft de afspraak gemaakt dat ze mekaar niet in de weg zouden lopen en Marion en Dominique vinden al snel als eerste een fles. De rest van de blauwe koppels hebben ook al snel een fles te pakken terwijl de rode koppels overal net te laat komen.
Wie geen fles kan vinden, mag nog niet beginnen met liften naar Textla en ‘t is aan Mark en Marlinde dat die twijfelachtige eer te beurt valt. Zij moeten wachten om te vertrekken maar ze vinden dat helemaal niet erg want ze krijgen een rondleiding in een mescaldistillerie alwaar Marlinde een memorabele poging onderneemt om het wormpje te verorberen.
Loes en Jos willen niet samenwerken met Bruno en Wendy en ‘t is op dat moment dat de eerste intriges beginnen op te duiken in deze editie van Peking Express. ‘k Vond dat het al lang geduurd had…
Véronique vindt dat Peter hele dikke wenkbrauwen heeft die potentiële chauffeurs mogelijks afschrikken. Ik wou u deze passage niet onthouden want qua grappigheid wordt ze in deze aflevering niet meer overstegen. Ik heb al zitten denken dat ik beter Mijn Restaurant gereviewed had, da’s van een ander formaat hoor als het op uitlachtelevisie aankomt.
Marion en Dominique zijn trouwens niet uit hetzelfde hout geslepen als Loes en Jos; van hen mogen Peter en Véronique gerust meeliften.
‘t Is de aflevering van de allianties hoor: Peter en Véronique zitten zelfs liedjes over “Kaboutertje Broembroem” te zingen met Marion en Dominique en ‘t is ook massa’s gezellig bij Hassan en Jamila die samen met Bruno en Wendy op pad zijn.
Raymond en Liesbeth enerzijds en Loes en Jos anderzijds willen niet meedoen met de alliantiespirit en ze plaatsen zichzelf daardoor een beetje buiten de groep, dat geheel terzijde.
De volgende ochtend wordt er vanuit Textla naar Navenchauc vertrokken. De chauffeur van Dominique en Marion stopt aan de kant van de weg om een telefoontje te doen maar de mens wordt daarvoor niet geapprecieerd. Als Dominique een beetje de passieveling zit uit te hangen, kan ze bovendien niet op de sympathie van Marion rekenen. Ze worden een tijdje later uit de auto gezwierd maar hebben dan oerechance als ze mogen meerijden met Peter en Véronique en vervolgens ook samen met hen als eerste op de bestemming arriveren.
Tegenover de eerste aflevering heeft Peter al een pakske aan sympathie gewonnen. ‘k Denk dat ik Raymond vanaf nu als meest irritante persoon ga benoemen.
De Tzotzil-indianen in Navenchauc leven t.o.v. ons nog echt in de middeleeuwen; ze hebben hun eigen taal, een variant van de taal van de Maya’s en hebben nog nooit blanke vrouwen gezien. Ze hebben vaak ook een groot gezin en Marion, die zelf ook een zeskoppige kroost thuiszitten heeft, krijgt het eventjes moeilijk als ze aan het thuisfront denkt. Tranen, dat piekt bij een vrouwmens zoals mijzelve.
Tortilla’s zijn één van de hoofdbestanddelen in een Tzotzil-dieet. De duo’s die eerst aankwamen, moeten in een proef zelf tortilla’s maken; er staat een amulet van 10.000 euro op het spel. VT4 is zeer duidelijk nog altijd geen Vijftv want we krijgen het recept niet mee.
Als de gemaakte tortilla’s gewogen worden, weegt het hoopje van Peter en Véronique het zwaarst. De amulet is van hen.
Een verliezend duo moet de rommel van het tortilla’s bakken opkuisen; Peter en Véronique mogen als winnaars kiezen wie. Boontje a.k.a. Loes en Jos, komt daar al om zijn loontje want zij hebben de opkuisvertraging vlaggen.
Als er koers gezet wordt naar Altamirano, weten de duo’s nog niet dat ze — daar aangekomen — nog een wandeltocht van 8 kilometer door de Chiapas naar een zapatistendorp, Caracol 4, voor de boeg hebben. Peter en Véronique kunnen als eerste aanzetten, Dominique en Marion hebben een halfuur achterstand maar Marion is de gedrevenheid zelve en ergert zich aan de tragere Dominique. Al bij al halen ze nog een pak tijd in maar Marion was nog absoluut niet content.
De Chiapas is een streek die gekend is voor de strijd tussen de zapatisten, guerilla’s ofte moderne Robin Hoods die vechten voor een herverdeling van de landbouwgrond. De regering beschouwt hen echter als criminelen en er wordt regelmatig een deftig robbertje gevochten.
Voor de duo’s eindigt de etappe dus echt in de wouden van die rebellen en ‘t zijn uiteindelijk Peter en Véronique die met een zucht van 200 meter voorsprong, met de vrijgeleide gaan lopen en bijgevolg volgende week met 100% zekerheid naar het andere land overgaan.
Deze week valt er dus geen duo af maar als de tendens van deze aflevering gevolgd zou worden, durf ik wel eens gokken op Loes en Jos.
(Lees er nog eens deel 1 of deel 2 op na.)
Zotte week hoor March 17, 2008
Onnozelheid van Onnozelaar in: Gigantische Onnozelheid , 5 onnozele reactiesIk heb twee dagen mijn feedreader niet opengedaan; in feite heb ik zelfs twee dagen geen internet gezien. Als ik nu snel het één en ander “inhaal”, merk ik trouwens dat ik daar geen spijt moet van hebben.
Veel negativiteit dezer dagen in de blogosfeer, me dunkt. Er is geneut over een juf die straf geeft en een Brutin die zo zuur doet over Matthias dat ik ben weggezapt. (En dat mannenvolk zal dan wel weer zo stoer zijn om te zeggen dat het allemaal maar om te lachen is, maar ge moet al enorm stoem zijn om daar in te lopen. Bah. EQ=0)
Al een geluk dat mijn lief vorige week een aantal stoten heeft afgewerkt die mij nu nog altijd doen glimlachen. Op’t moment dat het zich voordeed, verging het lachen mij telkens wel een beetje; daar niet van…
- De historie van maandag kennen jullie al
- Twee keer stonden we aan de Colruyt zonder dat we er iets konden doen. De eerste keer omdat mijn lief het hoopje reclame had omgewisseld met het hoopje bonnetjes waarvoor we eigenlijk naar de Colruyt kwamen; de tweede keer was de Colruyt al dicht. Onthoud: op zaterdag is het daar niet tot 20u open!
- Dan krijg ik eens een receptenboekje voor soep uit de IKEA, neemt hij toch wel een Franstalig mee zeker.
Gisteren hebben mijn ouders trouwens voor het eerst mijn schoonouders gezien. En van mijn schoonmoeder mocht ik de hand van haar zoon hebben. Jaja. Nu moet ik vaneigens zijn hand nog durven vragen hé; da’s wel nog wat anders.
