jump to navigation

De invasie van de rode Espritzakjes November 27, 2009

Onnozelheid van Onnozelaar in: Ingewinkelde Onnozelheid , 6 onnozele reacties

De laatste tijd is het mij opgevallen dat als een vrouw (zelden een man) onvoldoende plaats heeft in haar reguliere “werkzak” en ze daardoor genoodzaakt is om een extra plastic zakje mee te nemen; dat zakje in meer dan de helft van de gevallen zo’n roodje van Esprit is.
Je moet er eens op letten.

Mogelijk heeft het te maken met de nabijheid van de Nieuwstraat hier bij mijn werk en bij Brussel Noord maar ‘t is dan toch ook zeer toevallig dat iedereen net in de Espritshop gaan winkelen is en zo’n zakje meegekregen heeft… Vreemd!
Het lijkt bijna alsof een zakje van een andere winkel not done is want ik zie zelden zakken van de Zeeman of van den Aldi of van iets dergelijks.

Misschien heeft het wel te maken met het propere imago van Esprit: net niet te chiq, net niet pokkeduur en net niet te extravagant; perfect voor Mie Modaal dus.
Het doet mij denken aan mijn voormalige huisgenoot die een hele verzameling Delhaizezakjes had aangelegd. Het nut van zakjes te sparen als hij de volgende keer toch weer gewoon een nieuwe kocht, ging aan mij voorbij maar soit.

Imagebuilding via plastic zakjes, het bestaat.

Willen vrouwen die quota zelf wel? November 22, 2009

Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , 9 onnozele reacties

De vraag in de titel van deze post heb ik de voorbije dagen ettelijke keren gehoord als het over de quotawet van Milquet ging. Het is echter Bert Bultinck, chef van de opinieredactie van De Standaard, die dit weekend in een essay treffend het “antwoord” wist te verwoorden:

Maar waarom zou die vrouwenstrijd eigenlijk zo belangrijk zijn? Willen de vrouwen die strijd eigenlijk zelf wel? Het is niet moeilijk om moeders te vinden die rechtuit zeggen dat ze blij zijn dat ze thuis kunnen blijven om voor de kinderen te zorgen. En hoge hakken maken je gewoon mooi, wie kan daar wat tegen hebben? De sociologe Alison Woodward van de VUB werd aan de telefoon een beetje kregelig van dat soort tegenwerpingen: ‘That is soooo yesterday.’ Al decennialang wordt keer op keer bewezen dat er een scheefgroei is, die voorbijgaat aan de persoonlijke voorkeuren. Els Flour van het Vrouwen Overleg Komitee gaf hetzelfde antwoord: ‘Elk individu heeft een vrije keuze, maar ik zal niet nalaten op de gevolgen voor pensioenen of armoedevallen te wijzen.’

Die individuele voorkeuren worden helemaal irrelevant voor de grotere discussie als je ziet dat de samenleving systematisch één sekse benadeelt. ‘Die ene vrouw die graag koekjes bakt, mag dat van mijn part blijven doen’, zegt Woodward, ‘maar het is toch economische waanzin om vrouwen geweldig goed op te leiden om hun expertise dan niet in te zetten? We kunnen ook de Talibantoer opgaan en vrouwen gewoon niet naar school laten gaan.’

Maar zijn vrouwen niet gewoon biologisch anders? Is het dan zo fout te veronderstellen dat vrouwen vaak ‘echt’ een hechtere band met hun kinderen hebben of van nature tot ‘zorg’ geneigd zijn? De baby’s komen tenslotte al een paar millennia uit de buik van de vrouw. De evolutionaire psychologie – ondertussen een flink uit de kluiten gewassen academische industrie – werkt met populaire beelden van de man als jager en de vrouw in de grot. Hoge hakken? De evolutionair geïnspireerde Gentse filosofe Griet Vandermassen schreef het onlangs nog in een opiniestuk in De Morgen: ‘De schoonheidscompetitie onder vrouwen is moordend, omdat schoonheid seksuele macht verleent, dat altijd gedaan heeft en altijd zal doen.’ Voilà. In de serieuzere evolutionaire psychologie wordt het essentialisme – generaliseringen genre ‘de man is ambitieus, de vrouw zoekt de consensus’ – nog een beetje getemperd: men spreekt daar over gemiddelden veeleer dan over onvervreemdbare eigenschappen. Maar in de populaire versie komen mannen gewoon van Mars en vrouwen van Venus. Punt. En als zelfs vrouwen het zeggen…

Genderspecialisten geven het toe: het is niet onmogelijk dat er zoiets als een biologisch bepaalde tendens bestaat. Maar de argumenten tegen het belang van die logica zijn even simpel als verpletterend. Waarom zijn er in landen die verder staan in de emancipatiestrijd – in Scandinavië, bijvoorbeeld, waar ze al langer een wet à la Milquet hebben – veel meer vrouwen in topfuncties? Zien de Zweedse moeders kun kindjes minder graag? En wat doe je in die logica met de stigma’s voor vrouwen die wat mannelijker zijn en mannen die wat vrouwelijker zijn? Zijn die dan geen echte, en dus minderwaardige, vrouwen en mannen? En zelfs als vrouwen biologisch anders geconditioneerd zijn dan mannen, moeten we dan aanvaarden dat ze voor hetzelfde werk minder betaald worden? Voor wie ook maar even de tijd neemt om erover na te denken, weg van de vooroordelen en vooral weg van de anekdotiek van die ene vrouw die seksisme eigenlijk geen strijd waard vindt, is het antwoord simpel. Nee.

Herman Van Rompuy president van de EU op internationale mannendag November 20, 2009

Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , reageer hierop

Gisteren was het internationale mannendag. Geen haan of kip die ernaar gekraaid heeft. Ook spijtig, eigenlijk.

Ondertussen kon mijn site Haiku Herman tot volgende haiku inspireren:

Twee wilde eenden
drijven op mijn vijvertje.
Samen voor immer.

Voorgekauwde reactie van Vlaamse ondernemers en Voka: tegen quota voor vrouwen November 19, 2009

Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , 3 onnozele reacties

Op de site van Het Nieuwsblad verscheen daarnet een reactie van Voka op het wetsvoorstel Milquet:

‘Het invoeren van verplichte quota is een negatieve manier om mensen aan te zetten tot een maatschappelijk gedragen gedragsverandering,’ licht de organisatie toe in een persbericht. Het wijst erop dat ondernemingen al volop bezig zijn met een inhaalbeweging om competente vrouwen te benoemen, en dat alle werkgeversorganisaties zich engageren om diversiteit in ondernemingen te promoten.

‘Als ondernemers nu weer geconfronteerd worden met een overdreven vorm van ‘regelneverij’ dan kunnen we van vooraf aan herbeginnen met dit bewustwordingsproces,’ luidt het. ‘Private ondernemingen moeten zelf kunnen beslissen wie ze in hun raden van bestuur benoemen.

Met hun argumentatie doen ze niks anders dan een reeds lang gevoerde — en heel erg zinloze — discussie uit Noorwegen herkauwen. Alsof er ooit al een echt “bewustwordingsproces” zou zijn begonnen… Laat mij niet lachen.
Ik mag hopen dat minister Milquet en de ministerraad zich hier niet door van slag laat brengen.

In het artikel “The road towards 40%” op de site van het NIKK (het Nordic Gender Institute) komen hun argumenten al aan bod en worden ze ook weerlegt. Aanbevolen leesvoer!

Enkele waardevolle citaten:

“Today, many business managers say that it would have been best if the companies had been able to increase the proportion of women on a voluntary basis, without the enforcement of the law. So it’s strange that the efforts weren’t greater during the years when they had the opportunity to prevent the law from coming into force,” Marit Hoel thinks.

Als we het dus aan de ondernemers zelf zouden overlaten, komt er helemaal niks van in huis, ondanks al die dure beloftes.
Het is gewoonweg de plicht van de overheid om in te grijpen waar de zelfregulering van de maatschappij faalt.

En uiteindelijk in Noorwegen hé, kwam het wel goed hoor. Geen enkel bedrijf is uiteindelijk ontbonden:

395 public companies fulfilled the requirement at the time of counting in January 2008. 77 companies did not fulfil the demands, and got their first warning for forced dissolution. In the end, all adjusted to the law, and no companies were forced to dissolve.

Dus stop a.u.b. met weerstand te bieden en zie de mogelijke komst van deze wet als een wapen om eindelijk diversiteit te realiseren!
Zonder dit wapen lukt het toch niet. Uiteindelijk wordt iedereen, ook de ondernemer, er beter van.

Stop de poppenkast! Noem een kat een kat! Quota nu! November 18, 2009

Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , 47 onnozele reacties

Het is alsof hier de laatste tijd alleen maar dingen verschijnen die rechtstreeks of onrechtstreeks met mijn werk te maken hebben. Dat is enigszins normaal omdat ik daar ook het grootste deel van mijn beschikbare tijd mee bezig ben maar voor diegenen die mijn werk niet zo interessant vinden als ikzelf, beloof ik dat er spoedig beterschap op komst is. In deze post ga ik mij echter nog eens laten gaan.

Gisteren liet Vaira Vike-Freiberga, oud-president van Letland, zich namelijk in The Times furieus uit over het geheime gelobby achter de schermen (van het old boys network) bij de selectie van de eerste president van de EU en de poppenkast die de mannelijke kandidaten spelen door niet te zeggen of ze al dan niet kandidaat zijn voor de functie (mondje toe, dan komt het goe).
Meesterpop van België, Herman Van Rompuy, droeg daar zeker ook al zijn steentje in bij ondanks de schijn alsof hij heiliger dan de paus zou zijn.

VVF pleit voor een transparantere procedure. Dat zou nu toch zo geen zotte vraag mogen zijn toch? Maar ze heeft het ook over een subtiele vorm van seksisme die als een spook in het selectieproces rondwaart:

As male politicians continue to dominate speculation in Brussels, it is the suggestion of tokenism that frustrates her the most. “Those people who say that should wash their mouths out with soap,” Mrs Vike-Freiberga told The Times. “As far as I am concerned they are voicing the deepest and most objectionable prejudice against women. They are saying that we do not have qualified women around and I resent that. It is a lie and we should all protest against that because it implies that somehow talent was distributed only to those with one kind of chromosome.” (lees het artikel verder op de site van The Times)

The Times durft het evenwel geen seksisme te noemen maar verbloemt het onder de term “tokenism“; het NRC Handelsblad heeft er minder problemen mee om een kat een kat te noemen.

Een mens vraagt zich op den duur toch af of men zonder quota ooit seksisme zal kunnen overstijgen en wanneer men gelijke kansen voor mannen en vrouwen echt naar waarde zal schatten… Europa lijkt er alleszins nog niet klaar voor.
Bijna zou je er helemaal moedeloos van worden. Vandaag is echter een heuglijke dag want we horen voor het eerst ook een minister pleiten voor quota voor vrouwen aan de top. Eerder deed senator Sabine De Bethune ook al een wetsvoorstel.
Minister Joëlle Milquet wil minstens 1/3 vrouwen aan de top van overheids- en privébedrijven en krijgt hierbij de steun van de Vrouwenraad. Bedrijven krijgen 7 jaar de tijd om de quota te halen; als ze dat niet doen, volgen er sancties.

Het ziet ernaar uit dat België eindelijk klaar is voor iets dat men in Noorwegen al jaren doet. Hopelijk wil de ministerraad mee want de tijd is rijp.

De sterkste madam van Vlaanderen November 13, 2009

Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , 7 onnozele reacties

Alice kwam voor het eerst in actie toen na een monitoring van gender op de kabinetten tijdens Peeters I voornamelijk sprake bleek van een grote genderongelijkheid. Amper 24% van de kabinetschefs en adjunct-kabinetschefs is namelijk een vrouw.

Recent konden we via de media vernemen dat de Trends top-20 van de machtigste vrouwen werd samengesteld door een jury met alleen maar mannen. Dit doet Alice steigeren en ze heeft groot gelijk vaneigens.
Om vervolgens op een constructieve wijze kritiek te geven, probeert Alice het via een tegenverkiezing van de sterkste Vlaamse madam beter te doen.

Een sterke Vlaamse madam:

Via de blog van Alice kan je een persoonlijke top-drie met de meest grensverleggende, inspirerende sterke Vlaamse madammen doorsturen of je kan ook een mailtje sturen naar alicezorgtvoorstemming@hotmail.com.
Doen hé.

Gender fatigue en Marike Stellinga November 3, 2009

Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , reageer hierop

Vanuit mijn job ben ik de laatste tijd een aantal keer geconfronteerd met de mening van mevr. Marike Stellinga. U weet wel (of niet), de Nederlandse Elsevier-journaliste die recent in alle media (Phara, De Standaard, Pauw & Witteman,…) verscheen met haar boek “De mythe van het glazen plafond” en zichzelf bestempelt als anti-feministe.

In haar boek wil ze bewijzen dat een aantal strijdpunten van het feminisme leugens zijn en bovendien gebaseerd op slechte en valse argumenten. Het gaat dan in het bijzonder over:

Haar visie past eigenlijk in wat men als de “derde feministische golf” bestempeld. Uit het daaraan gewijde Wikipedia-artikel wil ik de volgende paragraaf uitlichten:

Some third-wave feminists prefer not to call themselves feminists, as the word feminist can be misinterpreted as insensitive to the fluid notion of gender and the potential oppressions inherent in all gender roles, or perhaps misconstrued as exclusive or elitist by critics. Others have kept and redefined the term to include these ideas. Third-wave feminism seeks to challenge any universal definition of femininity. In the introduction of To Be Real, the Third Wave founder and leader writes,

“Whether the young women who refuse the feminist label realize it or not, on some level they recognize that an ideal woman born of prevalent notions of how empowered women look, act, or think is simply another impossible contrivance of perfect womanhood, another scripted role to perform in the name of biology and virtue.”[8]

Om dan op één van haar puntjes in te gaan: dat het glazen plafond (in België) niet zou bestaan als je de stelling van Stellinga volgt, wordt door zeer recent onderzoek al ontkracht. Mocht het u interesseren, dan verwijs ik graag naar deze twee artikels.

Moraal van het verhaal: laat net het fijne aan wetenschap zijn, dat bewezen stellingen eerst leugens of fabels moeten genoemd worden om daarna opnieuw en daardoor dus krachtiger bewezen te worden (of niet).

De inhoud van mevr. Stellinga’s betoog vind ik dus al bij al niet echt ontluisterend. Ik mag bij wijze van spreken mijn pollekes kussen omdat ze op die manier het thema nog eens onder de aandacht brengt.
Wel is het natuurlijk jammer dat het in principe “negatieve aandacht” is.
Misschien heerst er bij de media ook een soortement gender fatigue?