Stop de poppenkast! Noem een kat een kat! Quota nu! November 18, 2009
Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , trackbackHet is alsof hier de laatste tijd alleen maar dingen verschijnen die rechtstreeks of onrechtstreeks met mijn werk te maken hebben. Dat is enigszins normaal omdat ik daar ook het grootste deel van mijn beschikbare tijd mee bezig ben maar voor diegenen die mijn werk niet zo interessant vinden als ikzelf, beloof ik dat er spoedig beterschap op komst is. In deze post ga ik mij echter nog eens laten gaan.
Gisteren liet Vaira Vike-Freiberga, oud-president van Letland, zich namelijk in The Times furieus uit over het geheime gelobby achter de schermen (van het old boys network) bij de selectie van de eerste president van de EU en de poppenkast die de mannelijke kandidaten spelen door niet te zeggen of ze al dan niet kandidaat zijn voor de functie (mondje toe, dan komt het goe).
Meesterpop van België, Herman Van Rompuy, droeg daar zeker ook al zijn steentje in bij ondanks de schijn alsof hij heiliger dan de paus zou zijn.
VVF pleit voor een transparantere procedure. Dat zou nu toch zo geen zotte vraag mogen zijn toch? Maar ze heeft het ook over een subtiele vorm van seksisme die als een spook in het selectieproces rondwaart:
As male politicians continue to dominate speculation in Brussels, it is the suggestion of tokenism that frustrates her the most. “Those people who say that should wash their mouths out with soap,” Mrs Vike-Freiberga told The Times. “As far as I am concerned they are voicing the deepest and most objectionable prejudice against women. They are saying that we do not have qualified women around and I resent that. It is a lie and we should all protest against that because it implies that somehow talent was distributed only to those with one kind of chromosome.” (lees het artikel verder op de site van The Times)
The Times durft het evenwel geen seksisme te noemen maar verbloemt het onder de term “tokenism“; het NRC Handelsblad heeft er minder problemen mee om een kat een kat te noemen.
Een mens vraagt zich op den duur toch af of men zonder quota ooit seksisme zal kunnen overstijgen en wanneer men gelijke kansen voor mannen en vrouwen echt naar waarde zal schatten… Europa lijkt er alleszins nog niet klaar voor.
Bijna zou je er helemaal moedeloos van worden. Vandaag is echter een heuglijke dag want we horen voor het eerst ook een minister pleiten voor quota voor vrouwen aan de top. Eerder deed senator Sabine De Bethune ook al een wetsvoorstel.
Minister Joëlle Milquet wil minstens 1/3 vrouwen aan de top van overheids- en privébedrijven en krijgt hierbij de steun van de Vrouwenraad. Bedrijven krijgen 7 jaar de tijd om de quota te halen; als ze dat niet doen, volgen er sancties.
Het ziet ernaar uit dat België eindelijk klaar is voor iets dat men in Noorwegen al jaren doet. Hopelijk wil de ministerraad mee want de tijd is rijp.
Reacties»
Ik eis ook leeftijdsquota. En regioquota. En rassenquota, allez ge weet wel, niet *rassen*, maar ge weet wel.
Zucht.
Zucht ook.
Allez, je kan toch niet maken dat men een Herman Van Rompuy die op het internationale toneel quasi geen ervaring heeft, een meer gekwalificeerde kandidaat acht dan bijvoorbeeld een Vaira Vike-Freiberga? Daar kan mijn hoofd echt niet bij.
Gender is altijd de “proeftuin” geweest voor de andere “doelgroepen” hé. De Vlaamse overheid heeft ook al jaren streefcijfers voor allochtonen; als de streefcijfers niet gehaald worden, lijkt het mij niet onzinnig om ook voor quota te gaan.
Ge zou zo denken dat de mensen uit zichzelf slim genoeg zijn om te beseffen dat veel verschillen(-de meningen) alles rijker maken. Jammer genoeg is dat niet zo en dan moet er een instrument komen dat iets dwingender is tot men inziet dat het zo beter kan zijn.
Met quota zal men dat niet inzien, integendeel, dan beschouwt men “vrouwen aan de top” als “‘t moet wel, want er moest een vrouw zijn” ipv dat men haar gekozen heeft om haar capaciteiten.
Dat argument van de excuustruus is een oudje hoor en inhoudelijk ook voorbijgestreefd. Zie de resultaten in Noorwegen.
Misschien tijd om eens in te lichten over die resultaten in Noorwegen
om ONS eens in te lichten dus
De wetgeving in Noorwegen kan je via de link vinden.
De resultaten:
(lees zeker ook het volledige artikel waaruit ik de resultaten heb gehaald! Zeer interessant.
Er worden heel wat “argumenten” in aangehaald.)
Was dit wat je wou weten?
Deels. Blijkbaar is het daar gelukt om het aandeel vrouwen in bestuursraden te verhogen. Mooi. Maar geen woord over het wat en hoe. Wat ik dikwijls merk in allerlei raden en commissies waar er vraag is naar een genderevenwicht, is dat het dan dikwijls dezelfde vrouwen zijn die moeten opdraven wegens een tekort aan vrouwen. Zeker in de IT-sector is dat een groot probleem, vraag gerust aan de vrouwen daar werkzaam hoe dikwijls zij gekozen zijn als half-Chinese vrijwilliger voor represenatieopdrachten ed. Vraag is ook hoe men het in vele bedrijven in Noorwegen heeft moeten doen: vond men daar genoeg competente vrouwelijke kandidaten, of heeft men de raad afgeslankt door een aantal mannen (die wel nog wilden blijven) de deur te wijzen?
Nu, voor bestuursraden in bedrijven zijn misschien nog redelijk wat gegadigden, ook aan vrouwelijke kant. Bij andere zaken, zoals bvb leden van politieke partijen (en bijhorende lijstvorming), drukkingsgroepen en belangenorganisaties gebaseerd op vrijwillige toetreding, vrijwillig engagement en expliciete vraag naar participatie, merk ik een heel groot overwicht aan mannen. Zelfs bij zaken die bij de meeste vrouwen meer in de interessesfeer liggen zoals bvb milieu en mobiliteit: ook daar is het huilen met de pet op wat betreft interesse van vrouwen om mee in het bestuur te stappen en actief te participeren.
Of beter nog: misschien is het interessanter om te onderzoeken wat de oorzaken zijn, en wat daar evt aan gedaan kan worden. Ik denk bvb aan een voorstel om mannen te stimuleren ouderschapsverlof ed op te nemen.
“Allez, je kan toch niet maken dat men een Herman Van Rompuy die op het internationale toneel quasi geen ervaring heeft, een meer gekwalificeerde kandidaat acht dan bijvoorbeeld een Vaira Vike-Freiberga? Daar kan mijn hoofd echt niet bij.”
Er zijn in de wereld ongetwijfeld nog wel meer mensen met meer ervaring op het internationale toneel, maar daar had deze selectie dan ook niets mee te maken. En dus doet de CV van mevr. Vike-Freiberga eigenlijk ook niet ter zake in deze discussie?
Van Rompuy werd gekozen omdat hij niet alleen intelligent is maar ook een grijze muis die zich niet al te sterk zal profileren, weinig ambitieus is, er weinig waarde aan hecht om in de spotlichten te staan en dus politieke leiders niet in de weg zal lopen. Behalve die eerste eigenschap zijn is hij dus min or meer een tegenpool van mevr. Vike-Freiberga. Verhofstadt heeft indertijd om dezelfde redenen het voorzitterschap van de commissie misgelopen. Met man of vrouw zijn heeft dat weinig te maken.
Ik schop hiermee misschien tegen de schenen van mijn seksegenoten, maar ik kan helaas niet anders dan vaststellen dat het veel vrouwen aan ambitie ontbreekt. Veel vrouwen zetten bewust een stap terug in hun professionele carrière om voor hun gezin te zorgen en in de meeste gevallen is dit niet omdat iemand hen daartoe dwingt, maar omdat ze er zelf voor kiezen.
Ik ben altijd van het principe geweest dat men in eender welke situatie voor de meest bekwame persoon moet kiezen, maakt niet uit welk geslacht of kleur die persoon heeft. Vandaar dat ik quota altijd een beetje dubbel heb gevonden. Ik vind wel dat men ernaar moet streven drempels zoveel mogelijk weg te werken zodat iedereen met gelijke kansen kan starten.
@Peter Dedecker: Het wat en hoe kan je in de wet vinden hé. Of wat bedoel je precies?
In dat artikel over Noorwegen kan je lezen dat er inderdaad vaak niet veel vrouwen zijn maar wel genoeg en dat de raden van bestuur gewoon op een andere manier moeten samengesteld worden, dat er anders moet gezocht worden.
Hoe dan precies dat “anders” moet ingevuld worden, daar zou ik eens dieper voor moeten researchen. Vaak heeft het te maken met de manier waarop een functie geformuleerd wordt of hoe kandidaten aangesproken worden.
In Noorwegen moesten nieuwe bedrijven meteen in orde zijn met de wet; de andere bedrijven wisten al lang dat de wet op komst was als ze niet uit zichzelf de quota haalden. De wet was conditioneel hé. Ook hier in België voorziet men een overgangsperiode van 7 (!) jaar. Op die tijd kan je wel wat aan je raad van bestuur veranderen op vrij natuurlijke wijze, me dunkt.
Ik denk dat er van vrouwelijke kant geen gebrek aan interesse is om deel te nemen aan het besluitvormingsproces maar dat het al zoveel jaren de “gewoonte” is dat mannen dit op zich nemen, dat vrouwen zich niet zien functioneren in dergelijke rol. Ondanks het feit dat ze misschien wel over de competentie beschikken.
Bij de Vlaamse overheid zijn we bezig om te bekijken welke blokkades er precies zijn bij vrouwen en mannen om door te stromen naar leidinggevende functies. Ik denk dat hier wel wat interessante informatie zal uitkomen.
@Tom: Op basis van welke criteria is deze selectie dan gebaseerd als het niet op ervaring is? Op de wanhopige poging van het old boys network om hun mannetje in een functie te krijgen waar hij aan touwtjes kan trekken? Om kwalificaties heeft het in elk geval nooit gegaan. Daar mag men “fier” op zijn.
@yab: Vraag is in welke mate dat een vrije keuze is geweest van veel vrouwen. Vaak is het objectief gewoon zo dat de vrouw bijvoorbeeld deeltijds gaat werken omdat zij het minst verdient en zo het minste loonverlies lijdt als ze minder gaat werken. Ik weet dat als mijn allerliefste vrij zou kunnen kiezen en ikzelf ook; hij meer thuis zou zijn, niet ik.
Ik ben ermee akkoord dat men voor de meest bekwame persoon moet kiezen. Vaak blijkt dit echter niet te lukken.
Uit onderzoek blijkt dat het probleem situeert zich niet alleen voor het keuzemoment van de selector stelt, m.n. dat vrouwen zich geen kandidaat stellen omwille van andere verantwoordelijkheden of ze een periode out zijn door bv. zwangerschap en de promotiegelegenheid missen waardoor ze bijgevolg ook niet kunnen geselecteerd worden.
Maar ook tijdens het keuzemoment is er een probleem omdat vaak blijkt dat er eigenlijk wel voldoende vrouwen solliciteren, maar dat zij om allerlei redenen toch niet geselecteerd worden.
Vaak bestaat een selectiecommissie bijvoorbeeld uit mannen; zij zijn geneigd om vaker iemand te selecteren die op hen gelijkt. Ook bij vrouwen in een selectiecommissie echter speelt er vaak een genderbias: zij hebben jaren niemand anders dan mannen leidinggevende functies zien uitoefenen, en denken daardoor dat mannen hier beter in zijn.
Moeilijk hoor.
Wel, ik kan natuurlijk alleen maar vanuit mijn eigen ervaring spreken, maar in de gezinnen die ik ken zijn de vrouwen allemaal hoger opgeleid en verdienen ze ongeveer evenveel als de mannen en toch kiezen zij ervoor om meer bij hun gezin te zijn. En in onze organisatie zijn de vrouwen al een tijdje in de meerderheid, ‘t is zo erg zelfs dat we na elke sollicitatieprocedure hopen dat er eindelijk nog eens een vent uit de bus komt.
Stel dat we nu quota gaan invoeren en dat vrouwen van de volgende generatie beslissen dat ze toch liever niet ganser dagen hun nikkel afdraaien voor 1 weekske vakantie en 2 sjakossen van die speciale H&M collecties extra, wat dan?
Want het lijkt mij dat die vrouwen die zo hard om quota’s roepen er zeker van zijn dat de volgende generaties hen zomaar klakkeloos gaan volgen.
Wel, ik ben daar niet zo zeker van als ik in mijn omgeving van rond de 30-jarigen hoger opgeleiden zo es rondkijk zunne.
Trouwens, al es de mening gevraagd van die 30% mannen die hun vrouwen dan zien doorstromen? Of denkt ge dat ze allemaal als uw allerliefste zijn?
@yab: Op A-niveau zijn de Vlaamse overheidsvrouwen niet in de meerderheid hoor. En het is enkel van daaruit dat je kan doorstromen naar een managementrol hé. Hieronder de cijfers.
Bovendien moet je ook statutair zijn om door te groeien. Daar heb ik nog de cijfers niet van maar het zou mij niet verwonderen dat vrouwen oververtegenwoordigd zijn in contractuele functies.
Opdeling van het aantal personeelsleden binnen de Vlaamse overheid (volgens sectorcomité XVIII) op 31/12/2008 volgens geslacht & opleidingsniveau:
M V Totaal %V
Niveau A 4482 4323 8805 49,10%
Niveau B 2757 6146 8903 69,03%
Niveau C 3324 4915 8239 59,66%
Niveau D 4448 3924 8372 46,87%
Totaal 15994 19266 35260 54,64%
@Kurt: Als we ze niet invoeren, gaan we het antwoord op jouw eerste vraag nooit weten hé.
En wat zou de mening van die 30% mannen dan zijn die hun vrouwen zien doorstromen? Kan je dat hier concreet maken?
Op A-niveau zijn er 159 vrouwen minder op een populatie van 8805. Ik heb geen statistiek gestudeerd, maar is dat eigenlijk zelfs significant?
En op niveau B en C zijn ze schandelijk oververtegenwoordigd!
Ik, for the record heb absoluut niet de minste ambitie om “carrière te maken”, wat dat ook moge betekenen. En ook niet om meer geld te verdienen — het is al jaren en jaren dat ik minder verdien dan mijn vrouw. Wat ook niet verwonderlijk is, zij was de baas van 50 man en ik maar van 14 en toen zelfs van niemand meer.
Significant misschien niet (is er statistische hulp in de zaal?) maar het corrigeert toch het beeld dat er zo’n grote pool vrouwen zou zijn, een meerderheid zelfs, waaruit voor de doorstroom naar managementfuncties kan gevist worden.
Dat is gewoon niet zo.
Vandaar ook mijn argumentatie in reactie 13: er is ook een probleem tijdens de selectie omdat er bij de Vlaamse overheid (de laatste tijd toch) vaak evenveel vrouwen als mannen zich kandidaat stellen…
Ik ben het spuugzat om altijd weer te horen dat de vrouwen “er zelf voor kiezen” om een stap terug te zetten (commentaar 11 van yab). Het grootste deel van die vrouwen doet dat omdat ze niet anders kunnen. Ze verzuipen in de combinatie werk en gezin en er zijn nog altijd maar bijzonder weinig mannen die ervoor kiezen om een stap terug te zetten, dus doet de vrouw het maar. Ook al had ze aanvankelijk wel ambitie om het ver te schoppen in haar beroepsleven.
“Op basis van welke criteria is deze selectie dan gebaseerd als het niet op ervaring is?”
Dat wordt in verschillende nieuwscommentaren toch duidelijk uitgelegd?
- geo-politieke machtsverhoudingen tussen het blok Frankrijk/Duitsland enerzijds en GB anderzijds.
- de positie van de kandidaat tov de VS: niet te veel voor, niet te veel tegen.
- de machtsbalans tussen de Christen-Democratie en de Socialisten binnen het Europese parlement
- geen persoon die zich graag duidelijk profileert. Een website opstarten om campagne te voeren was wat dat betreft echt wel onhandig van Vike-Freiburga. Sorry.
- en ook: de balans man-vrouw. Het is vreemd dat je gemakshalve uit het oog verliest dat de Catherine Ashton gekozen werd als vertegenwoordiger van buitenlandse zaken. Een post waarvan algemeen wordt aangenomen dat die meer invloed zal hebben dan die van de president.
“Op de wanhopige poging van het old boys network om hun mannetje in een functie te krijgen waar hij aan touwtjes kan trekken? Om kwalificaties heeft het in elk geval nooit gegaan. Daar mag men “fier” op zijn.”
Het staat vast dat het niet over kwalificaties is gegaan waar jij en ik belang aan hechten. En dat Europa niet zijn Obama gekozen heeft. En daar hoeft het inderdaad niet fier over te zijn.
Maar het dat pertinent niets te maken met het feit dat Van Rompoy in de eerste plaats een man was en geen vrouw. Door dit toch te presenteren als een single issue maakt je het bijzonder eenvoudig om je argument te ondergraven en verzwak je de zaak waar je voor vecht.
@Tom: Ik zie niet echt hoe Vike-Freiberga kan uitvallen, voortgaand op jouw criteria die je uit de nieuwscommentaren haalde.
Waarom mag zij zich niet duidelijk profileren als kandidate met een website? Dat onhandig noemen, dat begrijp ik niet. Het is gewoon kwestie van durven uit te komen en geen poppenkast te spelen.
Over de inhoud van die website kan wel gediscussieerd worden en daarover heeft Michel op zijn blog een duidelijk punt. Ze had andere zaken moeten uitspelen dan haar vrouwelijkheid.
Ik vraag mij dan evenwel nog af of ze het ooit kon gehaald hebben.
Bij het opstellen van mijn tekst was er nog helemaal niet geweten wie vertegenwoordiger van buitenlandse zaken of president ging worden. Het had evengoed geen vrouw kunnen zijn. Beetje flauw om daarmee af te komen.
Misschien is het wel dankzij de positionering van Vike-Freiberga en de vrouwenlobby dat er uiteindelijk toch een vrouw bijgekomen is. Dat gaan we nooit weten wat er daar tijdens dat ontransparant diner allemaal doorgewogen heeft.
Je hoeft het betoog ook helemaal niet terug te dringen (en het op mij te projecteren) tot een single issue. Als je mijn post en commentaren erop naleest, kan je zien dat ik het had over:
- de transparantie van de procedure voor de aanwijzing van de EU-president en buitenlandse vertegenwoordiger en de problematiek rond selecties in het algemeen
- de kwalificaties van Herman Van Rompuy tegenover die van Vike-Freiberga
- verdoken seksisme en excuustruzen
- het wetsvoorstel van Joëlle Milquet en de situatie in Noorwegen
- de situatie bij de Vlaamse overheid
De inhoud van mijn post een single issue noemen, is uw conclusie, niet de mijne. Een gemakkelijke ook.
Ze beantwoordt absoluut niet aan de vereisten die door de media werden opgesomd:
Een terugblik op Europese besluitvorming op dat vlak van de laatste 15 jaar heeft niets anders laten zien. Als idealist kan je dat betreuren. Als real-politieker is dat het spel dat gespeeld moet worden om in aanmerking te komen. Als het spel een poppenkast is, moet je, euhm, niet met een voetbal afkomen.
- Zich profileren was wel onhandig als het haar bedoeling was om geselecteerd te worden.
- Ze is politiek onafhankelijk. Niet uitgesproken CD of SP.
- Ik weet niet of ze persoonlijk een meer pro-Amerikaans profiel heeft, maar als president van een voormalig oost-blok land heeft ze dat automatisch.
- Ze is veel meer en openlijker ambitieuzer dan Van Rompuy. Zie ook: haar kandidatuur als sekretaris-generaal van de UN. Daar is absoluut niets mis mee, maar het past niet in het beeld dat de zwaargewichten van de EU voor ogen hadden.
Ik ben hier niet aan het proberen die selectie kriteria te verdedidgen, maar ze zijn nu eenmaal wat ze zijn.
Ik was hier beland via Michel’s website and had niet gemerkt dat jouw post al twee dagen oud was. Sorry.
Wat de single issue betreft: in je oorspronkelijke post is er geen enkele paragraaf waar je het niet hebt over mannelijk/vrouwelijk, seksisme of old boys…
Ik ben helemaal akkoord met deze post. Het is schandalig dat van de 2 te benoemen topposities er slechts een naar een vrouw gegaan is.
En om het helemaal erg te maken, hebben ze die vrouw dan nog op de positie geplaatst waar wellicht de meeste macht en relevantie aan verbonden is … en niet de positie met de hoogste symbolische waarde.
Hier was zeer duidelijk een zeer duistere machinatie aan het werk, wettelijk verplichte quota zijn de enige manier om dit aan te pakken.
@David: Toch gemakkelijk om cynisch te zijn hé en zo volledig voorbij te gaan aan de inhoud…
Weer een bewijs dat het zeer moeilijk is om te erkennen dat we met een probleem zitten als het over gelijke kansen voor mannen en vrouwen gaat.
Zie reactie 22 trouwens:
De quotawet van Milquet gaat trouwens helemaal niet over wat men ondertussen in de EU heeft gedaan hé.
Moesten de publieke en private bedrijven hier in België ook telkens iemand à la Vike-Freiberga en met haar de hele vrouwenlobby over zich heen krijgen, dan hadden we misschien geen quota nodig.
In de praktijk is dit echter moeilijk “haalbaar” en lijkt een wetsvoorstel om zoiets te realiseren, nuttiger.
‘t Is spijtig dat Milquet haar Madame Non-imago nog altijd meesleept en dat ze daardoor al op voorhand alle geloofwaardigheid kwijt is.
@Joke
Waar ga ik dan voorbij aan de inhoud van je post ?
Je grijpt het feit aan dat Vaira Vike-Freiberga, Vaira Vike-Freiberga om te stellen dat seksime nog welig tiert en dat ze de job niet kreeg enkel en alleen omdat ze vrouw was. Als dan later blijkt dat een andere vrouw, en andere, en misschien zelfs belangrijker topjob krijgt, zorgt dit toch dat er enige twijfel sluipt in die stelling.
En je kan dan wel weer counteren met het feit dat dit zonder protest nooit gebeurd was ( David Milliband, een man, was inderdaad de favoriet) maar dat is, net zoals de originele stelling, pure speculatie. Het enige wat zeker is , is dat er 2 top jobs in te vullen waren, en dat daar alvast de balans gerespecteerd werd.
Maar ja, het is wellicht makkelijker om te denken in dogma’s dan in nuances.
En dan nog even voor alle duidelijkheid en zonder goedkoop cynisme:
Er is geen probleem (meer) met gelijke kansen voor mannen en vrouwen in West-Europa. Als vrouwen de competentie hebben en het echt willen, en dezelfde offers te brengen als hun mannelijke collegas, dan maken ze evenveel kans om door te stoten tot de absolute top.
Er zijn niet te ontkennen statische verschillen tussen het aantal mannen en vrouwen aan de top, en tussen de verloning van mannen en vrouwen… maar uiteindelijk is de grootste oorzaak hiervan het klassieke rollenpatroon, die ervoor zorgt dat vrouwen veel vaker dan mannen besluiten hun carriere op te offeren voor hun gezin. En dat los je niet op met quota…
[...] zich dit weekend verveelt, kan altijd hier of hier gaan mee [...]
Nu ken ik weinig van de overheidstoestanden ed, maar wat kan je nog hoger bereiken dan niveau A, en hoe zit het daar met de genderbalans?
Uit hetgeen je opsomde, kan ik volgende conclusies trekken: een (op statistische irrelevantie na) perfect evenwicht man/vrouw op het hoogste niveau, en een oververtegenwoordiging vrouwen op het op een na hoogste EN het derde-hoogste niveau. Enkel bij het laagste zijn de mannen “duidelijk” in de meerderheid. Aangezien ik geen problemen zie in een vrouwelijke oververtegenwoordiging (zolang er geen discriminatie van mannen is) zie ik absoluut niet in wat daar het probleem kan zijn. Jouw eigen cijfers ondergraven jouw eigen stelling.
“‘t Is spijtig dat Milquet haar Madame Non-imago nog altijd meesleept en dat ze daardoor al op voorhand alle geloofwaardigheid kwijt is.”
Sja, er zijn mensen die ook nog heel hard anti-Leterme zijn (cfr Pietel)…
Maar back to business: om mensen te kiezen voor een job moet je zien naar hun kwaliteiten, niet naar hun geslacht. Hoe het huwelijk in mekaar steekt (bvb: de man is misschien een rasechte kluns in het huishouden en zijn vrouw “leidt hem niet op”) is misschien belangrijker dan het geslacht van de persoon die gekozen moet worden? (Ja lap, straks nog de holebi-lobby achter mij omdat ik een stereotiep beeld geschetst heb.)
Misschien dat de generaties voor mij zo niet in mekaar staken, maar ik vermoed dat het bij de jongere generaties toch wel een pak beter gaat.
En de politieke werking van de EU houdt zich helemaal niet bezig met gender, dat gaat hem om macht macht en nog eens macht. En believe me, zowel mannen als vrouwen zijn daar zeer goed in.
Ik volg @yab volledig. Ik denk dat de meerderheid van de vrouwen die vóór hun kinderen serieus carrièregericht waren, er nà de geboorte van hun kinderen anders beginnen over te denken. Niet omdat de maatschappij dat wil, maar wel instinctief of hormonaal of toch in ieder geval uit zichzelf.
Ik ging er vroeger voluit voor, en dat doe ik op mijn manier nog steeds, maar met de duidelijke EIGEN keuze dat mijn kinderen wel steeds voor gaan. Ik mag de allerbelangrijkste meeting ter wereld hebben, die gigantisch bepalend is voor de rest van mijn carrière, als één van de kinderen ziek is, dan skip ik die. Mijn man zal de omgekeerde keuze maken. En er is niemand, nog mijn wederhelft, nog ‘de maatschappij’ die er mij toe verplicht van mijn prioriteiten anders te stellen. Dat heb ik gewoon zelf gedaan.
Het hele plaatje zou er natuurlijk wel anders uit zien mocht een minium van 60uur/week niet als voorwaarde gesteld worden om carrière te maken. Maar dat de 38u werkweek in de praktijk een illusie is, dat verandert niet meer, denk ik.
Trekt u niet aan, listen to this:
http://www.youtube.com/watch?v=mljIBTfTxSc
Oh, en de tekst kan je hier vinden:
http://huugendruug.eu/2009/02/21/suck-my-tits-well-let-me-suck-your-dick/
[...] vraag in de titel van deze post heb ik de voorbije dagen ettelijke keren gehoord als het over de quotawet van Milquet ging. Het is echter Bert Bultinck, chef van de opinieredactie van De Standaard, die dit weekend in [...]
@joke: Uiteraard bedoelde ik met “mijn organisatie” het departement waarvoor ikzelf werk.
@David Stellen dat er geen probleem meer is met gelijke kansen, is de realiteit stevig ontkennen. Het is waarschijnlijk omdat er geen probleem meer is dat praktisch elk land een minister heeft die voor dit thema instaat? *insert sarcastische lach*
@Peter Dedecker: Het is net het probleem dat er zoveel vrouwen zijn op het niveau van waaruit je naar management kan doorstromen! Bij de overheid noemt men dit N-2, N-1 of N-niveau. Het fenomeen noemt men ook wel eens het glazen plafond ofwel de leaking pipeline afhankelijk van hoe je het bekijkt… De cijfers bewijzen net mijn stelling. Hetzelfde fenomeen doet zich voor in de universitaire wereld waarbij al jaren meer vrouwelijke studenten in sommige richtingen zitten maar er toch niet een evenredig aantal van hen doctoreren of professor worden.
Ik ben toch licht teleurgesteld in je reactie nu hoor.
Maar wat zijn die cijfers in het management dan?
En idd, er zijn nog altijd meer mannelijke professoren dan vrouwelijke, maar dat hangt ook sterk van de richting af. In pakweg de biomedische zijn er vrijwel uitsluitend vrouwelijke doctoraatsstudenten. De omslag naar een meerderheid aan vrouwelijke studenten is nog niet zo heel lang geleden gebeurd, tegen dat je van student naar prof gaat, verstrijkt er nog heel wat tijd hoor.
Ik las onlangs deze:
Hoe gaan quota hier iets aan veranderen? Vrouwen verbieen kinderen te krijgen en andere prioriteiten te leggen?
@Peter Dedecker: zie de website van de dienst Emancipatiezaken, de twee onderste barometers:
http://emancipatiezaken.vlaanderen.be/nlapps/docs/default.asp?fid=98#vrouwentopfuncties
Duidelijk een probleem dus.
@Michel: Vraag is wat de oorzaak is van wat hé…
Zie ook mijn commentaar nr. 5 op mieke op de post “Willen vrouwen die quota zelf wel?”.
Ik eis ook quota voor vrouwen in gevangenissen. Ongeveer 90% van de gedetineerden is mannelijk. Me dunkt me dat daar duidelijk gediscrimineerd wordt. Ik vind dat de rechters maar eens moet duidelijk gemaakt worden, dat ze dringend werk moeten maken van het uitspreken van zwaardere straffen voor vrouwen om dit probleem aan te pakken.
Er zijn ook meer mannelijke daklozen en meer mannelijke debielen, net zoals er meer mannelijke genieën zijn. Dit komt omdat vrouwen meer vertegenwoordigd zijn in het midden van allerlei Gauss-curves, en mannen meer uitschieters vertonen naar extremen (zowel van genialiteit als van debiliteit als we het bijvoorbeeld over IQ hebben).
Ik ben zelf een vrouw in het bedrijfsleven en quota lijken me absoluut geen efficiënt middel om meer vrouwen te laten doorstromen. Eventueel meer specifieke vorming voor vrouwen om beter te leren onderhandelen en zichzelf meer te leren waarderen + daar de nodige consequenties uit laten voortvloeien. (Mannen vragen veel sneller opslag dan vrouwen bijvoorbeeld).
Mannen en vrouwen denken, redeneren en handelen nu eenmaal op een verschillende manier. Mannen kunnen beter focussen (tot het obsessieve af), vrouwen zijn beter als het op overzicht aankomt (etc, etc, ..). Uiteindelijk zijn we complementair en zouden we beter op die manier gebruik maken van elkaars kwaliteiten.
@Wendy: Je moet de maatschappij dan wel op één of andere manier in staat stellen om ons complementair te laten zijn want nu op dit moment lijkt dit niet echt te lukken…
@ Onnozelaar: het klopt dat op dit moment de maatschappij nog te veel waarde & belang hecht aan wat ik hier gemakshalve ‘mannelijke’ waarden zal noemen en dat de ‘vrouwelijke’ waarden niet de plaats krijgen die ze verdienen.
Ik neem een nog kleiner stukje uit het rapport:
En mijn vraag was dus “hoe gaan quota hier iets aan veranderen?”
@Michel: Ze zullen het bijvoorbeeld mogelijk maken dat vrouwen gemakkelijker in een leidinggevende functie komen (working career). Als die vrouw naast haar interesse in haar werk ook nog een interesse in haar gezin of een hobby heeft, zal zij mogelijk sneller gaan leidinggeven in deeltijd.
Als leidinggevende heeft ze een voorbeeld- en/of mentorfunctie. Als anderen zien dat leidinggeven in deeltijd mogelijk is, dan zullen zij dit al een aanvaardbare good practise zien en eventueel haar voorbeeld volgen.
Het kan bijvoorbeeld ook de creatie van duobanen vergemakkelijken; typisch ook iets waar men “maatschappelijk” minder klaar voor is.
Je kunt toch niet serieus verwachten dat je bij deeltijdse investering dezelfde return krijgt als iemand die fulltime werkt? Stel je voor dat een premier slechts op deeltijdse basis beschikbaar is ….
Volgens mij raak je daar de kern van het probleem: het maken van een weloverwogen keuze. Ofwel ga je voluit voor je carrière, ofwel vind je andere dingen even belangrijk. Het probleem is dat je – volgens mij – niet alles even goed kunt doen.
Wil je graag een evenwicht tussen loopbaan, hobbies & gezin, dan zul je er toch vrede mee moeten nemen dat je waarschijnlijk nooit een topfunctie zult kunnen vervullen.
@Joke: bedankt voor de cijfers, het zijn die die een en ander duidelijk maken. Er is idd een probleem met de vertegenwoordiging, maar ik maak er ook graag uit op dat het aan de beterhand is.
Verder sluit ik me graag aan bij Wendy.
Oei, wat gaan onze quota-vrouwen nu doen?
http://holykaw.alltop.com/more-attractive-thinner-taller-women-advance