Voorgekauwde reactie van Vlaamse ondernemers en Voka: tegen quota voor vrouwen November 19, 2009
Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , trackbackOp de site van Het Nieuwsblad verscheen daarnet een reactie van Voka op het wetsvoorstel Milquet:
‘Het invoeren van verplichte quota is een negatieve manier om mensen aan te zetten tot een maatschappelijk gedragen gedragsverandering,’ licht de organisatie toe in een persbericht. Het wijst erop dat ondernemingen al volop bezig zijn met een inhaalbeweging om competente vrouwen te benoemen, en dat alle werkgeversorganisaties zich engageren om diversiteit in ondernemingen te promoten.
‘Als ondernemers nu weer geconfronteerd worden met een overdreven vorm van ‘regelneverij’ dan kunnen we van vooraf aan herbeginnen met dit bewustwordingsproces,’ luidt het. ‘Private ondernemingen moeten zelf kunnen beslissen wie ze in hun raden van bestuur benoemen.
Met hun argumentatie doen ze niks anders dan een reeds lang gevoerde — en heel erg zinloze — discussie uit Noorwegen herkauwen. Alsof er ooit al een echt “bewustwordingsproces” zou zijn begonnen… Laat mij niet lachen.
Ik mag hopen dat minister Milquet en de ministerraad zich hier niet door van slag laat brengen.
In het artikel “The road towards 40%” op de site van het NIKK (het Nordic Gender Institute) komen hun argumenten al aan bod en worden ze ook weerlegt. Aanbevolen leesvoer!
Enkele waardevolle citaten:
“Today, many business managers say that it would have been best if the companies had been able to increase the proportion of women on a voluntary basis, without the enforcement of the law. So it’s strange that the efforts weren’t greater during the years when they had the opportunity to prevent the law from coming into force,” Marit Hoel thinks.
Als we het dus aan de ondernemers zelf zouden overlaten, komt er helemaal niks van in huis, ondanks al die dure beloftes.
Het is gewoonweg de plicht van de overheid om in te grijpen waar de zelfregulering van de maatschappij faalt.
En uiteindelijk in Noorwegen hé, kwam het wel goed hoor. Geen enkel bedrijf is uiteindelijk ontbonden:
395 public companies fulfilled the requirement at the time of counting in January 2008. 77 companies did not fulfil the demands, and got their first warning for forced dissolution. In the end, all adjusted to the law, and no companies were forced to dissolve.
Dus stop a.u.b. met weerstand te bieden en zie de mogelijke komst van deze wet als een wapen om eindelijk diversiteit te realiseren!
Zonder dit wapen lukt het toch niet. Uiteindelijk wordt iedereen, ook de ondernemer, er beter van.
Reacties»
Meh, weer zo’n zwart-wit toestanden. Quota/geen quota. Ik ga mij niet mengen in de harde discussie omdat ik niet genoeg feitenkennis terzake heb, maar ergens moet er toch een positiever methode zijn om het probleem aan te pakken (en ja, ik erken zeker dat er een probleem is). Quota komen echt weer zo betuttelend over.
Och, bij de Vlaamse overheid heeft men al jaren de “positievere” methode van streefcijfers. Blijkt dat dit toch ook niet voldoende is om het probleem aan te pakken.
De mens zit blijkbaar zo in elkaar dat we vaak betuttelend moeten behandeld worden alvorens we tot een oplossing kunnen komen.
Als je een andere methode weet, altijd welkom!
Waarom verwacht men dat een quota opleggen iets oplost? Een quota is helemaal geen oplossing maar een lapmiddel.
Een quota is een breekijzer in ‘t geval we vaststellen dat een heleboel geinteresseerde vrouwen niet aan de bak komen omdat ze gediscrimineerd worden. Zijn die vrouwen daarom achteraf minder gediscrimineerd? Hoogstwaarschijnlijk voor een groot deel niet gezien ‘t quota geen enkel invloed heeft op wie er dan uiteindelijk gekozen wordt. Discriminatie moet je uitroeien aan de wortel. Je kan ‘t onkruid kort knippen zodat de bloemetjes licht krijgen zoveel als je wil, zolang je dat onkruid gewoon laat staan levert ‘t niet veel op.
Bestuursraden lijken me sowieso een “ver van mijn bed”-show voor 99.9% van onze bevolking. Dat staat mooi in de pers als je daar iets aan doet maar aan ‘t dagdagelijkse leven verandert ‘t niets.