De eerste foto’s December 25, 2009
Onnozelheid van Onnozelaar in: Kinderlijke Onnozelheid , trackbackZeg nu zelf, is er een betere dag dan Kerstdag om de eerste foto’s van Jefke aan de wereld te tonen? Ik dacht het niet.
(klik voor groter)
Het eerste fotootje kregen we enkel en alleen omdat onze gynaecoloog dr. Waterschoot dacht dat ik voorheen een spiraaltje had gedragen, which not. Toen ik echter hoorde dat ik een echofoto zou krijgen omwille van die spiraal, heb ik mijzelf niet meer de moeite getroost om haar te corrigeren. Hoe zou je zelf zijn hé.
Op de eerste foto is niet meer dan een scampi met een wit puntje te zien. Edoch, het belang van dit fotootje is niet te onderschatten want blijkbaar wijst de aanwezigheid van dat wit puntje op een “sterk” vruchtje; eentje waarvan de kans op een miskraam zeer laag is. Juich!
Hierboven het fotootje dat eigenlijk het eerste had moeten zijn.
Voor de experten: op deze foto ligt Jefke zeer goed om de nekplooi te meten. Die nekplooi is perfect zichtbaar: om de afstand tussen die twee witte lijntjes aan het hoofdje, is het namelijk te doen. Helaas waren we een dagje te vroeg om te mogen meten; het vruchtje moet namelijk 45 mm zijn en daar zaten we net niet aan. 48 uur (en een doktersvisite, trr) later wel, getuige de met een halve centimeter opgeschoten Jef:
De baby lag toen weliswaar een pak minder goed om te meten… Bijgevolg moest dr. Sleurs van het UZ Gent haar hele gewicht op mijn buik zetten om enige beweging in de schone slaper te krijgen. Na wat geduw en getrek zagen we het baby’tje op het echotoestel ineens met een ruk wakker schieten. Toen waren we al zeker dat het minstens over twee spartelende beentjes beschikt en minstens één arm.
Als ik er een lievelingsfoto zou moeten uithalen dat zou het deze zijn, omdat als je Rorschach-gewijs goed in het witte vlekje van het hoofdje kijkt, je een gezichtje met oogjes, neusje en mond kan ontwaren.
Het voorlopig laatste fotootje in de rij hadden we eigenlijk ook niet moeten krijgen als de harttonen onmiddellijk hoorbaar waren geweest. Ik zweer het u, toen de gynaecoloog zei dat ze het hartje niet hoorde, stond ons hart ook even stil.
En ineens heeft het dus een ruggegraat hé, wonderlijk.
Reacties»
Zo’n schoon boeleke.
En ook nog eens een dikke proficiat!
Schoon! Darwin in actie als het ware. En ook van mijn kant een dikke proficiat!
Super!
Ha, wij spraken ook van Jefke voor onze jongen Florian was
Dikke proficiat!
Joehoe!
Dikke proficiat, Joke en Vincent!
Dikke proficiat! Zeker weten! Én genieten, van elk moment!