En op het werk? January 31, 2010
Onnozelheid van Onnozelaar in: Vrouwelijke Onnozelheid , trackbackZo stillekesaan raak ik toch gerodeerd in mijn job in Brussel. Het nieuwe is er weliswaar nog niet volledig af, dat niet. ‘t Zou dan ook wel zeer snel zijn na amper 4 maand hé…
Voorbije vrijdag was één van de “topdagen” op Emancipatiezaken: ons Gelijke Kansen en Diversiteitsplan 2010 werd goedgekeurd door de Vlaamse regering. Voor mijn thema “gender” staat er het komende jaar heel wat op het programma: eind 2010 verloopt er immers een belangrijke deadline. Tegen dan zou de Vlaamse overheid namelijk het streefcijfer van 33% vrouwen in middenmanagementfuncties (het befaamde “N-1-niveau”) moeten halen.
In ons plan klinkt dat ongeveer zo:
Het aantal vrouwen in topfuncties blijft licht blijft stijgen, tot 21%, waardoor het streefcijfer van 33% vrouwelijke topambtenaren in 2015 niet onmogelijk is. Ondanks een lichte stijging, blijft het aantal vrouwen in het middenmanagement te laag, namelijk 26,8%. Als de Vlaamse overheid aan het eind van dit jaar wil uitkomen bij de vooropgestelde 33% vrouwen op het niveau N-1 moet ze haar beleid dus dringend bijsturen. De dienst Emancipatiezaken laat de doorstroom van vrouwen naar leidinggevende functies doorlichten en zal op basis van de resultaten beleidsaanbevelingen doen.
We hebben dus aan de alarmbel getrokken bij onze minister en bij de Vlaamse regering. Momenteel loopt er een studie die ons hopelijk meer inzicht zal bieden in de oorzaken van die gebrekkige doorstroom van vrouwen naar middenmanagementfuncties. Net voor de aanvang van mijn moederschapsrust zou ik daar de resultaten moeten van kennen.
Als die moederschapsrust niet veel vroeger dan voorzien moet beginnen, tenminste. Laat ons hopen.
Reacties»
Maar allez.
Heel concreet: Wat moet de vlaamse overheid nu doen? Bij het uitkiezen van kandidaten het al dan niet vrouw zijn als een belangrijker kenmerk beschouwen dan andere, meer *relevante* kenmerken?
En hoe zit dat beleid dan ineen? Richtlijnen voor die positieve discriminatie?
En dit zijn absoluut geen retorische vragen, trouwens.
Wat de Vlaamse overheid nu moet doen, zal die studie uitwijzen hé. Even benieuwd als jij!
Het lijkt mij niet onmogelijk dat er een voorstel komt in de richting van “op de definitieve kandidatenlijst voor een midden- of topmanagementfunctie mag maximaal 2/3 van de kandidaten van hetzelfde geslacht zijn”.
Daarmee zijn we meteen ingedekt als er ineens ooit teveel vrouwen zouden zijn ook
En dergelijk soort maatregelen “positieve discriminatie” noemen, is easy. Zo’n opmerking gaat ook helemaal voorbij aan de discriminatie die daaraan voorafging.
Is dat easy? Ik vind van niet. Maar belangrijker, ik hoor u niet zeggen dat het niet correct is.
En die ‘discriminatie die daaraan voorafging’, hoe is dat relevant?
De discussie gaat er eigenlijk om dat sommige vrouwen die over evenveel competenties als sommige mannen beschikken niet doorstromen naar een leidinggevende functie en die mannen vaak wel. Dit is de initiële discriminatie waar ik het over had.
De Vlaamse overheid wil weten wat ze daar kan aan doen. Al te gemakkelijk wordt op die maatregelen die we dan zouden nemen, de stempel “positieve discriminatie” gedrukt. En enkel al de terminologie “positieve discriminatie” (zoals ook “quota”) doet onze liberale (in de zin van “op vrijheid gestelde”) maatschappij al steigeren. Soms moeten we hier echter toch eens over durven nadenken.
Dat dat schandalig is, daar ga ik zeer zekers mee akkoord.
Maar je lost dat niet op door positieve discriminatie. Als je een betere suggestie qua woordkeuze hebt hoor ik die graag.
Hoe dan wel? Ik zou het ook niet weten. In de eerste plaats transparantie bij benoemingen, advies van gespecialiseerde diensten zoals emancipatiezaken inwinnen, en opvolgen van klachten van discriminatie.
Heel interessant om lezen in Trends die donderdag a.s. verschijnt: een interview met Anne Vleminckx, ex-topvrouw van Afga, na haar ontslag bijna 2 jaar geleden, nog altijd op zoek naar een job. Ik citeer: “Vroeger was ik tegen quota, maar nu begin ik toch te twijfelen.” Kopen, die Trends.
Die discriminatietoestanden, daar moet je echt wel mee opletten hoor. Ik kan goed geloven dat men in het verleden niet altijd even correct omsprong met vrouwelijke kandidaten voor een hogere functie, en dat in sommige bedrijven het spel niet altijd even proper gespeeld wordt, maar ik vraag me echt af in hoeverre dat vandaag nog steeds zo is op grote schaal. Meer zelfs: zeker bij zo’n strikt gereglementeerde instantie als de overheid lijkt me dat onwaarschijnlijk. Heb je cijfers van selectieproeven waar mannen en vrouwen even sterk scoorden maar waar toch voor de man gekozen werd? Pas vanaf dan kan je imho van discriminatie spreken.
Erger nog: de laatste jaren zouden dergelijke toestanden onmogelijk mogen zijn, zelfs in tegendeel: het was immers Geert Bourgeois die als toenmalig minister van binnenlands bestuur en ambtenarenzaken een regel uitvaardigde dat bij gelijke scores men de voorkeur moest geven aan de vrouwen om de balans meer in evenwicht te krijgen. Een maatregel die er voor mij nog mee door kan, maar echt wel op het randje is: als 3 mannen en 1 vrouw gelijk scoren, dan zou iedereen in een normale situatie 25% kans maken, terwijl hier de kansen van de mannen (in geval van gelijke scores) tot 0 gereduceerd worden.
Nieuwe fouten om oude fouten “recht te zetten” lijkt me niet zo’n mooie gedachte, laat staan tov een andere generatie. Als zou de onderdrukking van de Vlamingen in het verleden een argument zijn om nu hetzelfde te doen met de (huidige generatie) Walen: quod non. “Positieve” discriminatie (en quota zijn dat imho) zijn even erg als elke andere vorm van discriminatie en voor mij onaanvaardbaar.
Heb je daar cijfers van dat dit vandaag de dag nog steeds zo is? En dan bedoel ik niet de cijfers van het aantal vrouwen in een leidinggevende functie, maar cijfers van het aantal vrouwen dat kandideerde voor een hogere functie, aan de voorwaarden voldeed, maar die toch niet kreeg. Pas dan kan je spreken over echte discriminatie, over feiten die we niet mogen aanvaarden.
Nu, ik ben zelf ook uitermate nieuwsgierig naar de resultaten van die studie. Ik hoop echt dat men het zelfbeeld van vele vrouwen niet kraakt (“gekozen op kwaliteiten of als excuustruus?”) en kiest voor een offensieve sensibiliseringscampagne om de ambitieuze vrouwen onder ons wakker te maken om zichzelf naar voren te schuiven op het werk en in het verenigingsleven. (niet dat ik niet wil gezegd hebben dat vrouwen die dit niet doen, niet ambitieus zijn: op gezinsvlak kan men ook ambitieus zijn, maar dit hoort een eigen ambitie te zijn en geen opgedrongen ambitie)